ไอเขียนเลตเต้อถึงเธอ..เดียจอห์น

MEETING FROM HELL!!!

I AM BACK!!!!!

สวัสดี

       FYI : This following story is written as a reaction to my dramatic hair change: though there's nothing to do with it

       " Gosh! they are SO fake! " I accidentally spitted that out while I was flipping through the so-called hip fashion magazine for teenagers. I totally have no idea why people these days are so fake, and when I say people i mean not only teens but also the considered adults!

       So i'd like to name them the " fakees ", explaination : people who fake to be cute or to be something absolutely-no-them. I believe there's a limit to faking, a wee bit of faking wouldn't hurt and actually can be very helpful . Like when u fake to be cute in front of the person u like, that's totally ok. But don't go out there and act the " i'm damn cute, คิขุ อาโนเนะ จิงเหยอ? " i'm telling u "cute my ass!! ".

      Do y'all get what i'm saying??? I'm getting pissed off now!! Swear to god if one more fakkee walk pass me again i'll have to get out my gun and shoot'em. Let them lie there , cute as they wish , dead!!!

     Think i'm getting a little phycho now, sorry everyone. anyway thanks for reading!

Love y'all : )

ทา ดา ด้า !!

        และแล้วเวลาก็มาถึง ! วันที่ หนึ่ง มิถุนายน สี่แปด ตื่นแต่เช้าแต่งตัวไปโรงเรียนอย่างตื่นเต้น จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ ก็ยังตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย สงสัยเพราะว่านี่เป็นปีสุดท้ายสำหรับหลายๆแล้วมั้ง ทั้งปีสุดท้ายในทุมวัน ปีสุดท้ายที่จะได้อยู่กะเพื่อนๆทั้งหลายรวมกัน และ ปีสุดท้ายที่เรียน รด!! โอ้ ไอ ค้าน บี ลีฟ อิส แฮปเป็นนิ่ง ทู มี! ตอนนี้เริ่มทำใจกับทรงผมใหม่ได้แล้ว คนเราก็ต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลงต่างๆใช่มั้ยล่ะ? อะแฮ่มๆ

            ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็แฮปปี้ดี เพื่อนๆก็กวนตีนเหมือนเดิม(กว่าเดิมอีก) แต่เราก็รักทุกคน 55 (สังเกตุมั้ยว่าตรงตัวเลขห้ามันเหมือนหัวเราะอยู่ แบบเป็นปากอ่ะ ดูดีๆ) life just doesn't suck right now yo!       อยากให้เป็นอย่างงี้ต่อไปเรื่อยๆ แต่ตื่นเต้นขึ้นนิดหน่อย เอ เริ่มพูดไม่รู้เรื่องและ

           ทำไรอีกนะ? วันนี้ไปดู monster-in-law เจ๊เจโลเล่นกะ เจน ฟอนด้า ก็หนุกดีนะ ชอบตอนเจโลปากบวม เหมือนมากกก แล้วก็กินข้าวที่อักษร แล้วก็กินโดนัท โดนหลอกให้ซื้อ ช้อคกาแล็ตปั่นแก้วล่ะ หกสิบ!! มายก้อด เอาน่ะ ถือว่าเป็นบทเรียนละกัน อยากเห็นทรงผมใหม่แอ้บบี้ด้วย(หวังว่าคงไม่ตัดทรงแม่นาคนะแก) มีไรอีกล่ะ อ้อ เจอพี่อู๋ และพี่อีกสองคน(ไม่รู้ชื่อ) อยู่ ธรรมศาสตร์กันหมดเลย  congrats นะพี่ๆทั้งหลาย

ไม่มีไรพูดและ ขอบคุณที่อ่านนะ

ชาญ/ป่าหิง/โคล่อน

          I didn't know what was about yesterday , maybe it was the weather , eyes from people which drove my confidence down the hill , or maybe it was just "me".. , but definitely, i saw something coming and i didn't think it was gonna be good...

         I woke up really early to get ready to welcome my next generation , m1 students , at school.But there was another agenda , to meet my friends. Along the way I got many stares from people who were probably either stunned by my good look or confused with my gender..

       The process was boring , some of the m1 girls were already taller than me and that sucked. I didn't have much to do partly because i wasn't assigned any job and another coz i wasn't that eager to help.[and apparently , noone seemed to care!] So i decided to take a break from the boredom and went with nat to find her a TU book and my appetite.

      Later on Abby Or Puay and Toey arrived , we greeted , hugged , cracked some jokes and gone through the pictures from their summer vacation[as i like to call it]. Then we took off for lunch at Noodi.

       Noone moved their ass[es?] , so abby and I just took off by ourselves. I gez they were following at a VERY long distance....  and that explained why they got to Noodi so late! We ate , talked , took stupic pictures , had ice-cream , paid , and went our ways. some left for Cha-am while others[me abby ome pin] to have our pics taken.

      I came back home , had my beloved hair cut off right in front of me , i was shocked coz it was too short , a LOT shorter than i'd expected. I came home pretty embarrassed , went right upstair , though i was dying to pee , i went to the mirror first. I wanted to cry but there was no tears maybe i've cried enough for this thing that my brain shuts down my tear gland. Devastated , looking at myself in the mirror , scorning myself... reading kiss and tell and saw all the glamorous pics only made me feel worse.

     It's silly but somehow that night i secretly hoped that my hair will grow back to its normal length as soon as i woke up. Nothing happened , i still looked the same. Actually i had to go to study , i almost gathered enough courage to do so , but fear of being looked down had overwhelmed.. so i stayed home.

     After one day of tossing and turning , wondering what the heck was my problem. I eventually felt calm . I told myself in front of my enemy , the mirror , that " Noone can look down on me as long as i don't look down on myself" . Somehow that helped and i hope i will be brave enough to get myself out there again , to the real world where people are more hostile than Simon cowell . But don't worry because this time i know i have my best friend by my side , myself.

que sera sera , whatever will be.. will be.. the future's not our to see , que sera sera..

     Bonjour tout le monde , Aujourd'hui je veux ecriver en francias parce que... ummm... je ne sais pas . Oh je sais! parce que j'aime francais!

     A cause du mon insufficient de vocabulaires francias , je ne peux pas ecriver beaucoup.. maise je'll try.. 55

    Bon... je m'appelle Charn . Mon professeur , A. Chantal , est tres belle et gentil.. j'aime tout le monde!! j'aime les enfants , je suis tres beau et fabuluex!!! Je n'ai pas de chien...

FIN , merci pour lire mon nonsense story..

สวัสดีเพื่อนๆที่รักทุกคน

        คิดถึงมากกกกกกกกกกกก คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกก อยากจะตะโกนให้เพื่อนๆทุกคนได้ยิน ก็แหม ปิดเทอมมานานมากกเนอะ ระหว่างนี้ แต่ละคนก็คงได้ทำอะไรต่างๆมากมาย ทั้งไปเที่ยว เรียนพิเศษ กิน อู้ นอน อ้วน อ่านหนังสือ กิน นอน อ้วน เป็นวัฎจักอย่างงี้ไปๆมาๆอยู่นั่นแหละ(ไม่ต้องปฏิเสธ เรารู้ๆ) แต่ว่านะ ตอนนี้มันก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว!! ทา ด้า

      ก่อนเปิดเทอมอยากให้ออกมาเจอกันซักครั้งจังเลยอ่า นะ นะ นะ ออกมาเจอกันเหอะ คิดถึง แล้วเนื่องจากนี่เป็นปีสุดท้ายของพวกเราแล้วเนอะ ที่จะได้อยู่ด้วยกันเป็นห้อง ก่อนที่แต่ละชีวิต จะแยกย้ายออกไปตามทางของตัวเอง เราเลยอยากให้ทุกคนถอดคอนเวิส แล้วหันหน้าเข้าหากันดีกว่า มาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แล้วทำให้ปีสุดท้ายนี้ เป็นปีที่พวกเราจะต้องจดจำไปตาหลอดดีกว่าเน้อออ เย้!

     พารากาบ สุดท้าย เดดิเขดทู เพื่อนๆทุกคน เรารักซากุระเฮล รักออ เตย นัท ป๋วย พิน เข็มหมุด จุ๊ง แอบบี้ โอม ไนซ์ ทุกคนเท่าๆกันหมดเลย(ถึงจาเขียนใครก่อนหลังไม่สำคัน) รัก เบเบ้ รักแด้ป หมูเดือด คางคก น้องพุ่ม แอร์ พี เจหูแดง เจ ยุท บูม นุ รวมไปถึงเพื่อนที่จากเราไปแล้วทุกคน(จากไปต่างประเทศและข้างๆโรงเรียน) ฟ้า แพท มิน ป้าแก้ว สมาท โน๊ต จุน เป็ก อาร์ท เบนซ์ เสริญ พลอยเจเจ๊ ออม ดิว พลอยบริทนี่ ไอลดา ทีม!! หวังว่าคงไม่ตกหล่นใครไปแล้วนะ (ถ้าไม่มีชื่อใครแจ้งชาญด้วยเน้อ) รักทุกคน ไม่สนorder!!

love y'all peep!

สุขสันต์วันเกิดนะไอ้หมุด

ไม่อยากพูดมาก ดูเอาเอง~

          With all the new things going on in my life , learning to drive , taking up oil painting and many other experiences . My once simple and lazy life suddenly become booked up like a hotel in summer. The only difference is that the tourists in my hotel are not so pleasant...

         So i just wanna rock!! it might seems crazy , but yeah , i really wanna rock! Coz i can't wait no more , can't wait for fate to drag his lazy ass to come and help me. All the little voices in my head tell me i should satnd up and do something. From this moment on i'll LIVE every single second of my life with joy coz hey! i'm not getting younger standing still!!

       To all of my friends who might be generous enough to spare a minute of your valuable time to read this , i'd like to tell all of you that "I LOVE YOU" . i know i'm a big bitch but i'm hiding it well.. 55 . Anything I've done to you that was hurtful , i'm so sorry and although it might sound like i'm writing a will before i die , it's not , just wanna live my last ear of high school happily with u guys!

love u all / ป่าหิง

          I have a very bad habit called "procrastinating" , the term pretentiously used for describing "putting off". Coz personally I believe we should save the best for the last?? shouldn't we? so i've been accumulating all the mess in my brain and my bedroom...

         But today , I did learn my lesson well . As I was watching sex and the city religiously , i heard some familair noise coming from some place not so far away... , my curiosity arose so i turned around and there , on the white plastic bag , an abominable creature god shouldn't have created , กะจั๊ว.

       I screamed very loudly , but only in my head. Somehow not a single word was able to make it out of my mouth. I was shocked , devastated at the same time , all along i thought my bedroom was a nice cozy and most importantly clean place to stay... not anymore!!

     Eventually , i managed to chase the disgusting insect out of the room , there i was sitting on once-safe bed in my once-clean bedroom , swearing to myself "tomorrow i'll clean up mom..."

and that's about it folks :C

สวัสดีขอรับ

        คืนนี้จะขอเขียนเป็นภาษาไทย อุทิตให้แด่นางสาวเข็มหมุด(ผู้บ่นว่าขี้เกียจอ่านภาษาปะกิด)

   เอาละ ได้ฤกษ์ยามอันดีแล้ว ก็จะขอเริ่มเริ่ง ณ บัดนี้... วันนี้เป็นวันที่เต็มเปี่ยมมากๆ คำว่าเต็มเปี่ยมของเราไม่ได้หมายถึงอาหารในกระเพาะอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงสิ่งหลายๆอย่างที่ได้ทำ และ เจอ ในวันนี้เน้อ เริ่มจากตอนเช้าแหกขี้ตาตื่นไปเรียนขับรถที่เมืองเอก(หมู่บ้านในปทุม เออ กูรู้ ปทุม) แล้ววันนี้ก็ขับได้แย่มากกกกกกกกกกก ถอยหลังกี่ทีก็ชนเสา จนเสาล้มไปหลายต้นทีเดียว ยัง ยังไม่พอ อาจารย์ก็ด่าซ้ำตอกย้ำให้ช้ำอุรา "ไหนบอกว่าขับคล่องไงหนุ่ม??" อีหอย กูก็พูดให้เครดิตตัวเองหน่อยดิ

   ประสบการณืขับรถอันเลวร้ายในตอนเช้า เหมือนเป็นการฟาดเคราะห์ เพราะตอนบ่ายได้พบกับสิ่งมหัศจรรย์ เมื่อส่องกระจก อ๋อ ไม่ใช่ๆๆ คือตอนบ่ายก็ไปดูลาดเลาโรงเรียนสอนศิลปะ ต้นศิลป์ ตอนแรกก็กะจะดูลาดเลาเฉยๆอ่ะนะ ไปๆมาๆ รู้ตัวอีกที ก็จ่ายตังไปแล้ว แล้วก็เริ่มเรียนเลย!!! เราลงเรียนระบายสีน้ำมันนั่นเอง ตอนแรกดูเหมือนง่ายนะ ก็มั่นใจเต็มที่เลย พอมาระบายเองแม่งโคดยาก น้ำมันก็เหม็น มือก็เปื้อน แต่รู้อะไรมั้ย?? มันส์มาก แบบว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี่แหละ ความสุขแห่งศิลปะ!!!

  เรียนเส็ดก็ไปเดินช้อปปิ้งเรื่อยเปื่อย รอแม่กับป่าป๊าไปพลางๆ พอมารวมตัวกันก็ไปกิน.... MK อีกแล้วครับท่าน แต่เอาหน่า หม่าม้าอยากกินก็ตามใจเค้าละกัน ที่จิงก็ดีนะ ได้กินผักบุ้งเยอะเชียววว ว่าแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้แตะ กุ้งเลย!!! ใครบังอาจมีแผนชั่วร้ายเอาผักบุ้งมาล่อกุ้ง??? ร้ายมากขอบอก

  ถ้าคำสามคำใช้บรรยายวันนี้ของเราได้ คำเหล่านั้นก็คงจะเป็น เต็มเปี่ยม สนุก และ อิ่ม

บับบายที่รักทั้งหลายทั้งปวงงงงงงงง เราจะแผ่เมตตาให้พวกแกน้า

          "there's so much world outside the door..." as Franny sings that line , I'd wonder to myself is that really true? or is it just a line to rhyme...

         Wouldn't be sooo much easier if we just lock ourselves up in our rooms and spend the rest of our crappy lives in there??[did I mention fridge and tv included??] . We could sit in front of our favourite pcs and explore the world with our fingers through the windows called internet , sip our fav drink , munch our fav snacks... sounds pretty much like a lil' heaven to me..

        Unfortunately , Franny is right , there really is the sooo much world outside our doors. With many new people to meet and socialize with , many fantastic places to visit [FYI : Paris , my dream destionation] , and not to mention the cool breeze and a ray of light that glares on all of us like hell! Suddenly our crappy lives don't sound that bad ha??

       and most importantly , the world would be sooo sad if without our fabulous selves!!

    P.S. love u all like i love this world :D

      อย่างที่บอกไปแล้วว่า เมื่อวานก็ผ่านไปอีกวัน และก็มาถึงวันนี้ ซึ่งในอีก ยี่สิบสี่ ชั่วโมงก็จะกลายเป็นเมื่อวานอีกเหมือนกัน เฮ้อ

          มีชีวิตอยู่บนโลกนี้มานานแล้วเหมือนกันเนอะ ปามาน สิบเจ็ดขวบ กว่าๆได้แล้ว ได้พบเจอเหตุการณ์อะไรต่างๆมากมาย ทั้งที่ดี และไม่ดี ทั้งที่บ่นได้ และบ่นไม่ได้(อันนี้น้อยมาก) ทั้งที่ตั้งใจ และเผลอทำลงไป ทั้งที่ภูมิใจกับมัน และทั้งที่อยากจะซ่อนเอาไว้ไม่คิดถึงมันอีก

         แต่ "อดีต" จะเป็นยังไงก็ตาม ก้าวข้ามมันไป มาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า ถึงบางอย่างมันยากจะลืม ช่างหัวมัน เก็บเอาไว้แต่ความรู้สึกดีๆ(ที่มีน้อย) และโยนความทรงจำแย่ๆทิ้งไป(ทั้งโกดัง) ไม่ต้องรอวันปีใหม่ ไม่ต้องรอวันเชงเม้ง ไม่ต้องรอวันเกิด เพราะวันนี้แหละที่สำคัญที่สุด อย่าปล่อยให้วันนี้หลุดมือไปโดยเปล่าๆ ใช้มันให้คุ้มละกัน                                                                                       

        และวิทีที่จะใช้วันนี้ให้คุ้มก็คือ... มาคอมเมนต์ให้เรานั่นเอง เหอๆๆๆ

ปล พูดมาทั้งหมด จุดประสงค์อยู่บรรทัดสุดท้าย..

         ว้า กะว่าจะเขียนแบบ ซีเรียสๆ ซะหน่อย แต่พอพิมคำว่าชีวิตปุ๊ป ... คำว่า ชีวาสก็โผล่ขึ้นมาทันที!!! เฮ้อ วันนี้เดี๋ยวก็จะส่งจดหมายให้น้องแพรด้วย ต้องใช้แอเมลแบบพิเศษ เพาะว่าน้องแพรอยู่อิเดีย นั่นเอง...

        this following story may cause some discomfort and might make u wanna throw up , so โปรดใช้วิจารณยานในการอ่านนะ เหอๆๆๆ

       I always think that i'm quite a good looking person {at least i think i am...} and some people have told me that i'm cute . Though those compliments might have flatterd me wee bit [actually a lot 55] , they didn't matter so much...

    Until when i heard the word " cute " from someone special , phewww!! i gotta tell y'all that it meant a whole new meaning to me , eventhough the sentence was actually just "you are cute , very cute.." , i swear it meant more than just "cute" to me...

       the end [this is not a fiction babies...] feel like throwing up now???

            .......The soft and gentle scent of purple liliac pulled me out of my morning reverie.., I woke up feeling fresh and delightful . After stretching to the view of the endless sea , I finally felt the need to splash my face with a pure brine from the Alpes... then gingerly clean it with the soft cashmier towel... I strided back into my sleeping chamber wondering what to do next.. "Oh I've an idea , how about some music?" I followed my instinct and pulled the first edition of Billie Holliday's platinum disc and placed it on the machine.. ahhh.. i'm soo in heaven...

         "knock knock knock!!" what the heck did that sound doing in my dream?!?! wake up to reality baby , no purple liliac , no fantastic view , no marvelous music... only my dad screaming to get me out of bed!!!

        Eventually , I came in to terms with reality and surrendingly walked out of my bedroom with a fainted smile brushed on my face and said " goood morninngggg ...."

 อะโลฮ่า ทุกๆคน

         เฮ้อ เหนื่อยมากกกกกกกกกกก เมื่อคืนนั่งทำบัญชีให้ป่าป๊าถึงตีหนึ่งเลย ตอนนี้ยังไม่เส็ดเลยต้องแก้อีกบานนนน แต่แอบรู้สึกภูมิใจนิดๆนะเนี่ย    ดีใจจังเลยที่อย่างน้อยก็มีคนสองคนมา comment ให้!!!

        การการนั่งทำบัญชีให้ป่าป๊า ทำให้เราได้รับสัจธรรมข้อนึงว่า........อย่าเรียนบัญชีเด็ดขาด!!!!!!!

ตอนนี้อยากไปเที่ยวกะเพื่อนๆทุกคนเลยอ่ะ อยากให้ออกับป๋วยกับมาเร็วๆด้วยเน้ออออ คิดถึงๆ(ของฝาก)

      เอาล่ะ ไปกินราดหน้าก่อน บับ บาย~

 เฮ้อ +ทำไมมันน่าเบื่ออย่างงี้ล่า????

เมื่อวานไปสอบ SAT มา ก็ดีอยู่หรอก แต่อีแขกที่นั่งข้างหลังแม่งโคดน่ารำคาญเลย กะลังสอบอยู่ก็ถีบเก้าอี้เราอยู่นั่นแหละ อยากจาหันไปถึบมันจิงๆ แต่ช่างมัน เพราะเราเป็นคนดี เหอๆๆ

พอกลับมาก็ทราบข่าว tragic มาก น้องไทเกอร์แมวจรจัดสุดที่รักของเราป่วย สงสัยไปกัดกะคนอื่น(ตัวอื่น)มาอีกแล้ว แผลเต็มไปหมดเลย แล้วยังไม่ทันจะเศร้าพี่ส้มก็เดินผ่านบ้านมา แล้วก็โดนป่าป๊าจิกมาสอบสวนเรื่องเอ็นทรานซ์ให้เราซะเลย แล้วก็ช๊อคอีกรอบเพราะ พี่ส้มบอกว่า ปีเราไม่ต้องเอ็นฝรั่งเศส แต่อย่าพึ่งดีใจ เพราะต้องใช้ เลข กับวิทย์พื้นฐาน!!! ช้อคอย่างแรงมากๆ แล้วมึงจาให้เรียนมาทำไมสามปีถ้าไม่ไปใช้เอ็นหา????

เศร้า เบื่อ เศร้า และ เบื่อ กดหมายยากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

Ok what do i have to do around here??

oh okay , i'd like to thank Abby for making this thing , space , blog , whatever it is , possible.

and it'd be so weird to have only myself talking sooo... leave some comments!

Mouuaaaa...